آبشار شوی بزرگترین آبشار طبیعی در خاورمیانه

آبشار شوی بزرگترین آبشار طبیعی در خاورمیانه و یکی از زیباترین آبشارهای ایران است. آبشار شوی در رشته کوه‌های زاگرس، در نزدیکی کوه سالن و فاصله ۶٨ کیلومتری از مرکز بخش سردشت دزفول در دهستانی به نام شوی از توابع بخش شهیون در استان خوزستان واقع شده است.

در زبان محلی شوی معنی لطافت می‌باشد. البته در برخی جاها به دلیل نزدیکی آبشار شوی به ایستگاه راه آهن تله زنگ از آن به نام آبشار تله زنگ هم یاد می‌شود.

آبشار شوی پس از بیرون آمدن از غار، از گردنه‌ای بلند به پایین سرازیر می‌شود. ارتفاع این آبشار ۱۰۰ متر و عرض آن ۴۰ متر است. آب آن پس از عبور از کوه‌ها و دره‌ها، به رود دز و نهایتاً به دریاچه سد دز می‌ریزد. در نزدیکی این آبشار، آبشار بزرگ دیگری وجود دارد که گاه از آن به آبشار دوم شوی یاد می‌شود. این آبشار با پیاده‌روی حدود نیم ساعت از آبشار اصلی فاصله دارد. دسترسی نه چندان آسان به این آبشار تا حد مطلوبی باعث بکر ماندن آن شده و همین مورد لذت دیدن آن را دوچندان می‌کند.

بهترین مسیر دسترسی به این آبشار از طریق راه آهن و از مسیر ریلی دورود (در استان لرستان) به اندیمشك (در استان خوزستان) می‌باشد. مقصد اصلی، ایستگاه تله‌زنگ است كه نقطه آغاز حركت به طرف آبشار می‌باشد. فاصله ایستگاه تله‌زنگ، تا دورود با قطار حدود چهار ساعت است. در طول مسیر می‌بایست از ایستگاه‌های بیشه، سپید دشت، كشور، تنگ‌هفت و تنگ‌پنج نیز بگذرد. این مسیر ریلی شگفت انگیز، در كنار رود خروشان دز و از لابلای صخره‌های عظیم و تونل‌ها و پل‌های پیاپی می‌گذرد. توجه داشته باشید که دو نوع قطار در این مسیر تردد می نماید. یكی قطار سراسری تهران به اهواز و دیگری قطار محلی دورود به اندیمشك، که سوار شدن به قطار محلی و آشنایی با مردمان محجوب این خطه واقعا یك خاطره به یاد ماندنی است. در ایستگاه تله‌زنگ می‌توانید تصمیم بگیرید كه حدود سه ساعت دیگر به طرف آبشار پیاده‌روی كنید و یا در این ایستگاه اطراق كرده و صبح زود راه بپیمایید. به هرحال اولین كار، گذشتن از رود عظیم و خروشان دز است آن‌هم به وسیله پلی فلزی، بزرگ و استراتژیك كه محل عبور آرام قطارها است. این پل خاطرات زیادی از دوران جنگ تحمیلی دارد كه هدفی دست نیافتنی برای هواپیماهای عراقی بود. بعد از عبور از پل، وارد مسیری سه ساعته تا روستای شوی می‌شوید. این مسیر از كنار رودخانه دز گذشته و در محل یك قبرستان قدیمی ‌عشایر از این رودخانه جدا و وارد مسیر كوهستانی می‌شود. چیزی كه به نظر عجیب می‌رسد، تپه‌هایی است كه از قرار معلوم بوسیله افرادی خاص، به تصرف درآمده و سنگ چین شده‌اند. در آنطرف تپه‌ها، دره‌ای زیبا با آبی سرد و زلال و مملو از ماهی قزل آلا و ماهی زرده نمایان می‌شود و در انتهای این دره روستای شوی با دیدنی‌های خاص خود انتظار شما را می‌كشد. از این به بعد وارد مسیری صخره‌ای و سخت می‌شوید كه برای گذشتن از آن باید از دوستان خود و همچنین از سیم‌های بكسل كه بین صخره‌ها كشیده شده است كمك بگیرید. حین حركت در میان صخره‌های پر رمز و راز و مرموز ‌كوه سالن انگار كه كشف بزرگی انتظار شما را می‌كشد. سرانجام، پس از یك ساعت پیاده روی و صخره نوردی از محل روستا می‌توان شكوه بی‌نظیر آبشار و صدای غرش آن را حس كرد.

بهترین زمان بازدید از این آبشار در اوایل فصل بهار و خصوصاً ماه فروردین می‌باشد که هوای بهاری طراوات و سرسبزی بیشتری به ابن منطقه بخشیده است. پوشش گیاهی اطراف این آبشار، از درختانی مانند بید، انجیر، مو، زبان‌گنجشگ، افرا، کیکم و بلوط تشکیل شده‌است. در زیر آبشار و بر روی دیواره‌های آن گیاه سیاه‌وشان (این گیاه برای درمان بیماری‌هایی مانند زردی یا یرقان و کمک به دفع راحت سنگ‌های کلیوی بسیار مفید است) و سایر گیاهان آب‌دوست روییده‌است. جاندارانی همچون کل بز، پلنگ، خرس و سمندر ایرانی بخش مهمی از زیستگاه اطراف آبشار را تشکیل می‌دهند. این آبشار در تاریخ ۲۹ دی ۱۳۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

برای مشاهده تصاویر بیشتر آبشار شوی به بخش گالری تصاویر این مطلب، در ادامه صفحه مراجعه نمایید.

گالری تصاویر (برای مشاهده لطفا عضو شوید)

{gallery}1407{/gallery}
برای ارسال نظر ثبت نام نمایید