معمار کاتالونیانی به نام ریکاردو بافیل از نگاهی درست هیچ گاه یک مدرنیست نبوده است؛ حتی در پروژه های ابتدایی او در دهه 1960، جستجوی او به دنبال یک پیچیدگی جدید، خصوصا علاقه ای خاص به خوشه هایی از مکعب های بند بند آشکار است.

دیکاسنستراکتیویست برچسب مناسبی است که بسیاری بر انریک میرالس می زنند؛ گرچه کاملا دقیق نیست. میرالس طراح و معمار اسپانیایی است. او معماری دارای شهرت بین المللی بود و با کارهای بزرگانی همچون؛ برنارد چومی، زاها حدید، آیزنمن و ... آشنا بود.

پروژه تپه سرخ (Red Hill) توسط دفتر معماری Inarc در شبه جزیره ی Mornington استرالیا طراحی و ساخته شد.

معماران استرالیایی، تونی اوون و همکارانش، خانه ای مشرف به بندر سیدنی استرالیا طراحی کردند که در آن یک حلقه ای بر روی سقف وجود داشت که طرف دیگر خانه را به تراس طبقه اول وصل می کند. این خانه دارای یک قاب فلزی پوشیده شده از پانل های موبیس می باشد.

خانه ی کوریم (Corim) توسط گروه معماری MDR و در زمینی به مساحت 2756 متر مربع در شهر مونپلیه فرانسه طراحی شد.

فرانک گری مانند یک اسفنج از عوامل مختلف تاثیر می پذیرد! وی از طبیعت، خصوصا ماهی ها، از نقاشی های معروف، از ادبیات، از معمارانی چون آلوار آلتو، از مجسمه سازان و ... بهره می برد.

در حالی که شهرهای غربی، گذشته خود را با فرم هایی مانند بلوار، ساختمان های نمادین و میدان حفظ می کنند، شهرهای ژاپنی همیشه در زمان حال زندگی می کنند و به گونه ای انتزاعی تر و بیشتر شبیه شبکه های مواجی از تغییرات هستند تا اینکه سلسله مراتبی مقاوم و ثابت داشته باشند.

خانه شگفت انگیز دریاچه (Lakes) توسط گروه معماران Studio Creative Space در نزدیک دریاچه ای در منطقه ی Tauranga نیوزیلند طراحی و در زمینی به مساحت 750 متر مربع احداث شد.

پروژه تراس تابستانی در سال 2009-2010 توسط گروه معماری زابر (za bor architects) در شهر مسکو، پایتخت روسیه طراحی شد. این پروژه در فضایی به مساحت 43 مترمربع اجرا گردید و در مسابقه معماری برگزار شده توسط شهرداری مسکو، با موضوع "احیاء فضا" موفق به دریافت جایزه شده است.

جیراسول در زبان ایتالیایی به معنای گل آفتابگردان می باشد و ویلا جیراسول مانند یک گل آفتاب گردان، روی خود را به سمت خورشید کرده و آن را در آسمان تعقیب می کند.

خانه بوردو تماشاگر خود را با رد تمامی عرف های شناخته شده معماری دلشاد می کند.

خانه برنز توسط پیتر برنز در سال 1901، در Darmstadt آلمان طراحی و ساخته شد. خانه برنز به طرز نامشخصی با سبک آرت نوو کار شده است ولی فرم قائم آن، سقف هرمی پرشیب آن، جناقی های آن و پنجره های جلو آمده زیرسقف ساختمان، به طور محسوسی جدا از خانه های آلمانی طبقه متوسط (بورژوا) در آن دوره نیستند.

لینا بوباردی پس از فارغ التحصیلی از مدرسه معماری رم ایتالیا در سال 1929 و در سن 25 سالگی، برای کار نزد معمار و طراحی به نام، جو پونتی در شهر میلان که محیطی فرهنگی داشت، رفت. در آنجا تجارب ارزشمندی در زمینه های طراحی صنعتی و مبلمان بدست آورد. او همچنین، چندی بعد معاون سردبیر مجله داموس در سال 1944 گردید.

باغ لیلی در سال 2012، در کشور لوکزامبورگ و توسط دفتر EGB Hornung در مساحتی به وسعت 650 متر مربع طراحی و اجرا شد.

این ساختمان بتنی متواضع، واسطه ای برای خلق معماری متعالی بود اما در طول دهه 1920، لوید رایت شخصا عقیده اش را بر روی این طرح به عنوان تکنولوژی ساخت آینده بنیان نهاد.

اکثر معماران مدرن روند طراحی خانه را با تجزیه و تحلیل و سایت و توزیع برنامه ی کارفرما آغاز می کنند. با نگاه به خانه های متعددی که ماریو بوتا در کانتون سوئیس طراحی کرده است؛ در می یابیم که روش او تا حدی با دیگران متفاوت است.

فرانک لوید رایت در آخرین مرحله از زندگی حرفه ای خود از اواخر دهه 1930 به بعد، 26 خانه شخصی ارزان قیمت را که خانه های یوسونیا نامید، طراحی کرد.

آلاین بارنزدال وارث خانواده ای ثروتمند، تهیه کننده تئاتر، و مادری بیوه بود. وی در سال 1916 از شیکاگو به سمت لس آنجلس آمریکا عزیمت نمود و سه سال بعد، یک بلوک شهری کامل را به مساحت چهارده و نیم هکتار به نام تپه زیتون خریداری نمود.

زندگی سلامت موضوع اصلی مدرنیسم، در دهه 1920 بود؛ معماری سفید رنگ جدید، ضیافتی از هوای تازه، نور آفتاب و فضایی برای جسم انسان آزاد شده بود.

طرح این خانه، اجرایی از سیستم سازه ای موسوم به دومینو با دال های کف بدون تیر و کنسول شده از ستون های باریک می باشد. این طرح یک مدل مجلل از طرح آپارتمان کارکنان، نمایش داده شده از پاویلیون دولسپریت نوو همراه با تراس سرپوشیده دو طبقه آن می باشد.

صفحه2 از4