بوستان خاقانی

افضل‌ الدین بدیل بن علی خاقانی شروانی، متخلص به خاقانی از جمله نامدارترین شعرای ایرانی و بزرگترین قصیده‌ سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌ شمار می‌ آید. از القاب مهم وی می توان به حسان العجم اشاره نمود. وی در 520 هجری قمری در شروان به دنیا آمد، و در سال 595 ه.ق در تبریز درگذشت. آرامگاه وی در مقبره الشعرا در کنار استاد شهریار و حدود 400 شاعر دیگر قرار دارد.

پدرش نجیب‌ الدین علی مروی درودگر بود. مادر او مسیحی نسطوری بود که به اسلام گرویده بود. عمویش کافی‌ الدین عمر طبیب و فیلسوف بود و خاقانی تا بیست و پنج سالگی در سایه حمایت او بود و در نزد او انواع علوم ادبی و حکمی را فرا گرفت. چندی نیز در خدمت ابو العلاء گنجه‌ ای، شاعر بزرگ معاصر خود که در دستگاه شروان شاهان به سر می برد، کسب فنون شاعری کرد. پس از آنکه ابو العلاء وی را به خدمت خاقان منوچهر شروان شاه معرفی کرد لقب «خاقانی» بر او نهاد. از آن پس خاقانی نزدیک به چهل سال وابسته به دربار شروان شاهان و در خدمت منوچهر شروان شاه، و پسر و جانشین او اخستان شروان شاه بود. تا اینکه به تبریز آمد و ماندنی شد.

در زمانی که خاقانی در تبریز ساکن بود شروان شاه به او نامه نوشت که به شهر شروان باز گردد ولی خاقانی در جواب شروان شاه این دو بیتی را سرود:
حاشا که من از وصل به هجران آیم
سـوی سقــر از روضــه رضــوان آیـم
بر هشـت بهشـت، دوزخی بگزینـم
تبـــریز رهـا کنـم بـه شــروان آیـم !!

امروزه یکی از بوستان‌ های شهر تبریز، در استان آذربایجان شرقی، به نام این شاعر بزرگ، یعنی بوستان خاقانی مزین شده است. این بوستان در جوار مسجد کبود قرار گرفته و از بوستان های سنتی آذربایجان شرقی محسوب می گردد. موزه آذربایجان نیز در کنار این بوستان قرار دارد. از این رو بوستان خاقانی جنبه فرهنگی نیز به خود گرفته است.

گالری تصاویر (برای مشاهده لطفا عضو شوید)

{gallery}789{/gallery}
برای ارسال نظر ثبت نام نمایید