مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو اثر ریچارد راجرز و رنزو پیانو یکی از آثار ماندگار معماری سبک High-tech و از شاخصه های شهر پاریس فرانسه است. این بنا دارای هفت طبقه  بوده و رستوران پینک بار در بالاترین تراز و در مجاورت یکی از گالری های اصلی این مجموعه فرهنگی قرار گرفته است.

پس از موسسه دنیای عرب و بنیاد کارتیه، موزه کوا برانلی، سومین شاهکار خلاقانه ژان نوول (Jean Nouvel) در مرکز فرهنگ و هنر اروپا یعنی پاریس می باشد.

در میان آتشفشان های خاموش منطقه سنت اوله روش (Saint Ours Les Roches) در کشور فرانسه مخروطی عظیم از زمین سر برآورده و به شکلی انتزاعی، آتش فشان خاموشی را تداعی می کند.

مجتمع تجاری پابلیکیس در یکی از قدیمی ترین و با اهمیت ترین مناطق تجاری و توریستی شهر پاریس فرانسه، در سال 2002، توسط دفتر معماری Michaele saee طراحی و ساخته شد.

رستوران فاوچن نمونه ای است از یک مجموعه چند عملکردی که همه نوع محصول خوراکی از مواد اولیه آشپزی تا نوشیدنی و غذاهای آماده در آن عرضه می شود و متشکل از فروشگاه، رستوران، کافه و بار است.

موسسه فرهنگی جهان عرب، بنیادی فرهنگی- مطالعاتی است که با همکاری 18 کشور عربی و در جهت حفظ و اشاعه ارزش های فرهنگی جهان عرب و مبادلات علمی میان اعراب و کشورهای اروپایی در سال 1987 در پاریس فرانسه تاسیس شده است.

کتابخانه ملی فرانسه که اکنون یکی از نمادهای ملی این کشور محسوب می شود آخرین و مهم ترین پروژه ملی فرانسوا میتران، رئیس جمهور معاصر فرانسه است.

مرکز ژرژ پمپیدو نام مؤسسه هنری و فرهنگی است که در سال ۱۹۷۷ به‌ نام ژرژ پمپیدو رئیس‌ جمهور فرانسه در پاریس برپا شد. این مرکز شامل موزه ملی هنر مدرن، مرکز طراحی صنعتی، اداره توسعه فرهنگی است. نمایشگاه‌ های هنری و فرهنگی نیز همیشه در آن برپا است. دو ارگان مهم دیگر یعنی کتابخانه عمومی مرجع و بنیاد پژوهش و هماهنگی موسیقی و آکوستیک نیز بخشی از این مرکز است.

"خانه در ارتباط با همسایگانش و زمینه اطراف به وجود آمده است.این اثر یک شی نیست." این سخنان در میان دست نوشته های بدخط در کنار پلان های ویلا دال آوا پیدا شد و در کتاب رم کولهاس و بوروس ما چاپ شد.

لکوربوزیه، در سال 1930 خوابگاهی را برای دانشجویان سوئیسی دانشگاه بین المللی پاریس فرانسه طراحی کرد، که در سال بعد، ساختش به اتمام رسید. او و همکارش در این پروژه Pierre Jeanneret، با بودجه ای بسیار کم شروع به طراحی این ساختمان کردند. که این عامل باعث شد، لکوربوزیه بیشترین تمرکزش را روی طراحی این خانه بکار ببرد و کمتر به اصولی که به آن معتقد بود، عمل کند.

ترکیب معماری و صوت؛ منجر به ایجاد و خلق فضاهایی قابل انعطاف و سرزمین های نامرئی بدون مرزهای فیزیکی محدود می شوند. البته استدلالی هم هست که بیان می کند معماری فقط بصری است و فقط اراده ای برای ایجاد محدودیت ها و مرزها دارد. در حالی که این همه ماجراجویی معماری نیست.

منتقدین معماری در آغاز از طرح خانه های ژائول گیج شدند؛ چگونه لوکوربوزیه پیام آور عصر ماشین و پیشرو پیوریسم می تواند ساختمانی چنین ابتدایی طراحی کند؟ این گونه طراحی آن هم در پاریس خیانتی به مدرنیسم به نظر می رسید.

مرکز آموزشی سانت مایور، یک ساختمان جمع و جور اقتصادی درسانت مایور فرانسه (Saint Maur) است. معماران این ساختمان گروه طراحی (AIR - Cyrille Hanappe & Olivier Leclercq) می باشند؛ که این بنا را در زمینی به مساحت 2 هزار و 749 متر مربع، طراحی کردند.

ساختار عمودی با فرم هندسی منظم که در قلب ترمینال 2 فرودگاه "شارل دوگل" پاریس فرانسه در میان ترکیبی از فرم های افقی، قد برافراشته است، هتلی است که طراح آن کوشیده با به کارگیری مفهوم سادگی، احساس راحتی و آرامش را جایگزین احساس غربت و دلتنگی نماید.

"قاب بندی" ایده اصلی طراحی ساختمان خوابگاه دانشجویی در حاشیه اتوبان کمربندی" کلینان کورت" پاریس فرانسه بوده است. قاب بندی که راهی برای برجسته کردن چیزی است که می خواهیم دیده شود یا محدود ساختن دید از آنچه که نباید دیده شود،در تغییر محدودیت های سایت این پروژه و خلق واقعیت مثبت و تبدیل بد به خوب به کار گرفته شده است.

آپارتمان های رو بنجامین فرانکلین به دلیل برجستگی شان از لحاظ ساخت و اجرا در تاریخ معماری جهان ثبت شده اند.

در طول دهه ی اول قرن بیستم، هنری سواژ به موازات کار برای کارفرمایان و تجار خصوصی متمول، طراحی خانه های ارزان قیمت را نیز در ذهن خود پرورده بود. او بلوک های آپارتمانی متعددی را در پاریس فرانسه طراحی کرد که توسط موسسه ی "Societe Anonyme des Logements Hygiéniques a Bon Marche" ساخته شد (سازمان تأمین خانه های ارزان قیمت بهداشتی)؛ این امر باعث بهتر شدن خانه سازی برای کارگران گردید.

آپارتمان شماره ی 25 خیابان ورسای که با همکاری بِرتولد لوبِتکین در فرانسه طراحی شد از اولین پروژه های ژان گینزبِرگ است. این پروژه، ساختمانی کوچک، با پلانی L شکل، به همراه دو واحد در هر طبقه است که فضای دسترسی مرکزی مشترکی با یکدیگر دارند.

مجتمع مسکونی یونیت دوهبیتیشن در مارسی فرانسه نشان دهنده ی حد اعلای بیش از 20 سال تحقیق لوکوربوزیه در زمینه ی طراحی واحدهای اقامتی است. این اثر شامل گونه های اولیه ی خانه های منفرد، مانند خانه های دومینو و سیتروهان (1915 و 1921) و به همراه تجربه ی عملی ارتباط واحدها با محیط شهری در پیشنهادهای بلند پروازانه ی طراحی شهری، مانند ویل کانتِمپُرِین (1922) و ویل رِیدیس (1935) می باشد.