لیک شور درایو 860-880

"تأثیر پنجره هایی که در مجتمع مسکونی با این ارتفاع، مستقیماً تا تراز طبقه ی همکف پایین می روند، با شکوه و شگفت آور است." این جمله در پایین عکسی از فِردریک گیبرد در کتاب «آپارتمان های مدرن» در سال 1958، روشن می سازد که این دو برج 26 طبقه ی شیشه ای و آهنی چه تأثیر عمیقی در دهه ی 1950 داشته اند.

این برج ها که در شیکاگو آمریکا قرار دارند به دلیل ساختشان معروف شده اند. بیانی ساده از سیستمی به ظاهر اندازه گیری شده و با جزئیات، از قابی فلزی در ترکیب با شیشه (زبانی معماری از نسلی جدید از آسمانخراش ها که قرار بود در دو دهه ی بعد، خصوصاً برای ساختمان های اداری، ظاهر شود). دو بلوک مشابه مستطیلی شکل، به صورتی مستقل از فرم سایت و زمین مثلثی و سواحل رودخانه میشیگان آمریکا، به صورتی عمود بر یکدیگر با 26 طبقه قرار گرفته اند که بیانی قوی از بهترین های مدرنیسم بین المللی می باشند.

این مجتمع مسکونی توسط لودویگ میس ون در رو طراحی شد. اگر چه پلان های این دو برج، از نظر اندازه های بیرونی، فرم و نحوه ی ساخت مشابه یکدیگر هستند؛ اما داخل پلان ها تشابهی با هم ندارند. هر دو بلوک بر مبنای نقطه ی شروع مشترکی - با یک جفت از پلکان و چاهک های آسانسور که در مرکز قرار گرفته و یک کریدور دسترسی مرکزی منفرد - طراحی شده اند. پس از آن آشپزخانه ها، حمام و گنجه ها در مرکز به همراه یک سری هالِ ورودی طراحی شده اند و قسمت بیرونی پلان، مختص فضاهای نشیمن - با ایجاد پتانسیل استفاده از نور روز بیشتر و چشم انداز مطلوب - در نظر گرفته شده است.

هر یک از طبقات برج شمالی، دارای 8 واحد دو خوابه می باشد (حدود 660 متر مربع). برج جنوبی تنها دارای 4 واحد پنج خوابه (حدود 133 متر مربع) در هر طبقه می باشد. طبقات پایین تر دارای دو تراز زیر زمین می باشند که فضاهای انباری ها منفرد، پارک اتومبیل، فضاهای مشترک قسمت های تجمعی ساختمان، رختشوی خانه و سردخانه می باشد. این برج ها اساساً به گونه ای طراحی شده اند که دارای پلان باز بیشتری باشند: فضاها مشابه قسمت های دیگر طرح، اما با حداقل مقدار پارتیشن بندی در آشپزخانه و محصور کردن حمام ها آرایش یافته اند. اگر چه پلان ها مجدداً طراحی شده اند تا ب اولویت های سازندگان برای رسیدن به آرایش های فضایی متعارف نزدیک تر شوند.

گالری تصاویر (برای مشاهده لطفا عضو شوید)

{gallery}440{/gallery}
برای ارسال نظر ثبت نام نمایید