طبیعت تجربی مجتمع مسکونی کیلینگ در طول دوره پاکسازی محلات فقیر نشین و بازسازی خرابی های به بار آمده از بمب ها در زمان جنگ جهانی کاملاً مشهود است.

نوبورو کاوازو در نوشته ی خود در سال 1958، ادعا کرد که یکی از مهم ترین جنبه های مجتمع مسکونی هارومی، استفاده از بتن است.

مجتمع مسکونی یونیت دوهبیتیشن در مارسی فرانسه نشان دهنده ی حد اعلای بیش از 20 سال تحقیق لوکوربوزیه در زمینه ی طراحی واحدهای اقامتی است. این اثر شامل گونه های اولیه ی خانه های منفرد، مانند خانه های دومینو و سیتروهان (1915 و 1921) و به همراه تجربه ی عملی ارتباط واحدها با محیط شهری در پیشنهادهای بلند پروازانه ی طراحی شهری، مانند ویل کانتِمپُرِین (1922) و ویل رِیدیس (1935) می باشد.

قوانین منتشره به سال 1918 به منظور ممنوع کردن مستقلات شخصی و ملی کردن زمین، اولین قدم در برنامه های دولت، برای حل مشکلات خانه سازی در اتحاد جماهیر شوروی سابق بود.

محله بمب خورده «هانزا» در برلین آلمان به عنوان قسمتی از نمایشگاه بین المللی ساختمان در سال 1957 بازسازی شد. هدف از این نمایشگاه، به تصویر کشیدن پتانسیل گونه ی جدیدی از معماری بود که بیشتر مدرن می نمود تا سنتی و به وضوح با کلاسیسم نواری شکل مرتبط با سبک کشور اتحاد جماهیر شوروی سابق و دوران آلمان نازی متفاوت بود.

طرح خانه سازی تراسی در هلن اثر اروین فریتز، ساموئل گربر، رولف هستربرگ و آلفردو پینی، بنیان گذاران آتلیه 5 یکی از معدود پروژه های خانه سازی است که تأثیر فوق العاده ای در محدوده ی خارج از طراحی خانه داشت. مجتمع مسکونی هلن در بین سال های 1955-1961 در شهر برن سوئیس اجرا شد.

برج های دوقلوی 60 طبقه ای مارینا سیتی در هنگام تکمیل در سال 1964 بلندترین سازه های بتنی جهان بودند.

پروژه ی بازسازی شهری در لافایت پارک دیترویت از توابع ایالت میشیگان آمریکا که اخیراً پنجاهمین سال گرامیداشت آن برگزار شد، یکی از موفق ترین پروژه های بازسازی بافت شهری در ایالات متحده آمریکا و نیز یکی از نمونه های برجسته ی معماری مدرن می باشد. این پروژه در یک پارک با مناظر طبیعی، آپارتمان های بلوک های برجی 21 طبقه را با خانه های تراسی یک و دو طبقه در زمینی به وسعت حدود 6/5 هکتار تلفیق کرده است.

هنگامی که برج بلوز پوینت در سال 1961 با 25 طبقه در شهر سیدنی استرالیا ساخته شد، بلندترین مجتمع مسکونی در سیدنی به شمار می آمد. این برج مقرون به صرفه، با قاب بتنی ساخته شده و آپارتمان های آن کوچک هستند.

جوایز طراحی به مجتمع مسکونی تراس های پی بادی مربوط به دانشگاه هاروارد آمریکا، هنگام ساخت در سال ۱۹۶۴، تعلق گرفته و اجتناب طرح آن از تمایز واضح میان برج ها و ساختمان های کوتاه تر (که با ترکیب این دو فرم به دست آمده بود) مورد ستایش قرار گرفت.

صفحه3 از3