منطقه ی اسپانگن در روتردام هلند، برنامه ریزی های مختلفی را برای خانه سازی تجربه کرد که در دهه های اول قرن بیستم برای اسکان افراد فقیر توسط مسئولین شهرداری پیاده می شد.

بریتز هوف آیزن زیدلانگ یا طرح خانه سازی نعلی شکل به دلیل شکل بلوک مرکزی آن که به دور یک برکه شکل گرفت، به این اسم نامیده شده است؛ این مجموعه به عنوان قسمتی از برنامه ی مارتین واگنر برای خانه سازی مخصوص کارگران که به شدت مورد نیاز بود در شهر برلین آلمان طراحی شد. وی در این طرح، مدیریت طراحی را برای پروژه های برلین بزرگ در سال 1925 عهده دار بود.

نمایشگاه ویسنهاف زیدلانگ وسیله ای برای عمومی ساختن بسیاری از تحقیقات معماری معاصر در مورد طراحی «واحد حداقل» بود. پروژه «اود» در ویسنهاف زیدلانگ، نمونه ای از یک سری طراحی های خانه های ردیفی یا تراسی کم ارتفاع و پر تراکم بود که در اشتوتکارت آلمان اجرا شد.

مجتمع مسکونی زیمن اشتات برای اقشار کم درآمد و کارگران نیروگاهی، در حومه ی شهر برلین آلمان و در یک سایت وسیع ساخته شد. مدیر طرح این پروژه مارتین واگنر، مسئولیتی برای طرح بالادست سایت به هانس شارون واگذار کرد که شامل پروژه هایی از والتر گروپیوس، هوگو هرینگ و آلفرد فوربات بود.

ولز کوتز نقشی کلیدی در توسعه ی طراحی مدرن در انگلستان در دهه ی 1930 داشت. او عضوی از گروه قرن بیستم بود که در سال 1930 تشکیل شد؛ گروهی که برای ارتقاء اصول طراحی مدرن تشکیل شده بود.

گروه اتریشی آستریَن وِرک باند در سال 1910 تأسیس شد که دنباله رو گروه آلمانی وِرک باند بود که در سال 1907 توسط هرمان موتسیوس پایه ریزی شده بود. هدف این گروه به تصویر کشیدن ارزش نیروی بالقوه ی همکاری بین هنر و تکنولوژی بود. اگر چه آدولف لوس یکی از منتقدان این نوع تفکر، تحت ریاست اولین مدیر این گروه به نام جوزف هافمن بود.

کمی بعد از یک دهه از جنگ جهانی اول، برنامه خانه سازی بلند پروازانه در وین اتریش باعث ساخت بیش از 60 هزار واحد آپارتمانی جدید گردید.

مجتمع مسکونی بِرگ پولدر از تجارت ابتدایی بلندمرتبه سازی ساختمان های مسکونی در هلند می باشد؛ جایی که خانه سازی مدرن اجتماعی، توجه ویژه ای به خانه های تراسی و بلوک های کم ارتفاع، در آن زمان داشت.

آپارتمان شماره ی 25 خیابان ورسای که با همکاری بِرتولد لوبِتکین در فرانسه طراحی شد از اولین پروژه های ژان گینزبِرگ است. این پروژه، ساختمانی کوچک، با پلانی L شکل، به همراه دو واحد در هر طبقه است که فضای دسترسی مرکزی مشترکی با یکدیگر دارند.

پس از انتشار طرح ساختمان، های پوینت (Highpoint) در کتاب فردریک گیبرد به نام (آپارتمان مدرن) سریعاً در سال 1937 در انگلستان ساخته شد و تبدیل به یکی از معروف ترین پروژه های مسکونی مدرنیست در آن زمان گردید که به طور گسترده ای به عنوان اولین نمونه از (5 نکته ی معماری جدید) لوکوربوزیه در انگلستان از آن یاد می شود.

ساختمان خانه ی کنسال، توسط کمپانی تجهیزات شهری به نام (شرکت گاز و زغال سنگ) به عنوان فرصتی برای آزمایش و ارزیابی مناسب ترین وسایل برای خانه های طبقه ی کارگر مورد استفاده قرار گرفت.

مطابق نظر توماس شوماخر در تحقیق سال 1991 بر روی تِرانی، اصول مدرنیسم در ایتالیا، مانند شهرهای دیگر اروپای رو به رشد، در حال گسترش نبود. به جای بلوک های مجزا و چمن زارهای سبک جدید، طراحان شهری ایتالیا بیشتر به خیابان (به عنوان یک وسیله ی ساماندهی اصلی) وفادار ماندند و سلسله مراتب در مقیاس خیابان و سکوهای ساختمانی منفرد را در طراح های خود رعایت می کردند.

مجتمع مسکونی بوبشکو دارای 6 آپارتمان در 3 تراز می باشد که بر روی پارکینگ اتومبیل طبقه ی همکف قرار گرفته است. این ساختمان به 2 بلوک با 4 واحد در یک سمت و 2 واحد در سمت دیگر تقسیم شده و این دو قسمت توسط یک مسیر عبوری مرکزی از هم جدا شده اند.

مجتمع مسکونی پدروگولو در سال 1953 برنده ی جایزه ی اول مسابقه ی بین المللی دو سالانه ی سائوپائولو برزیل گردید.

مجتمع مسکونی باغ های چرچیل طراحی شده توسط پاول و مویا در محله ی پیم لیکو شهر لندن انگلستان، دارای آن چنان اهمیتی در زمان ساختش بود که در سپتامبر 1953 موضوع اصلی مقاله ی منتقد مدرنیست به نام (هنری راسل هیچکاک) در مجله ی Architectural Review (مروری بر معماری) قرار گرفت.

زیستگاه 67 یا همان habitat 67، پروژه ای مسکونی در مونترال کانادا است که توسط موشه سفدی (Moshe Safdie) در سال 1967 طراحی شد. این پروژه در حقیقت، یک راه حل تجربی برای مسکن با کیفیت بالا در محیط های متراکم شهری بود.

مجتمع مسکونی گلدن لین در طول 10 سال، میان سال های 1952 تا 1962، از سه گونه ی متفاوت ساختمانی توسط چیمبرلین، پاول و بان ساخته شده است.

مجتمع مسکونی دلا مارینا توسط انجمن آی.اِس.اِم (انجمن اجتماعی دِلا مارینا) با معماری خوزه آنتونیو کادِرچ، برای ماهیگیران محلی و خانواده آنها که در هاشیه ی رودخانه ی (لنگرگاه بارسلونا) در شهر بارسلون اسپانیا قرار گرفته اند طراحی شده است.

"تأثیر پنجره هایی که در مجتمع مسکونی با این ارتفاع، مستقیماً تا تراز طبقه ی همکف پایین می روند، با شکوه و شگفت آور است." این جمله در پایین عکسی از فِردریک گیبرد در کتاب «آپارتمان های مدرن» در سال 1958، روشن می سازد که این دو برج 26 طبقه ی شیشه ای و آهنی چه تأثیر عمیقی در دهه ی 1950 داشته اند.

در زمان ساخت برج پرایس بحث های مطبوعات معماری بر روی تئوری های فرانک لوید رایت از ساختمان های بلند مرتبه و ارتباط آن ها با دید و منظر شهری بالا گرفت. پروژه های ابتدایی فرانک لوید رایت در زمینه ی ساختمان های بلند مرتبه مانند: طرح ساخته نشده برج سنت مارک نیویورک آمریکا، برج های شیکاگو (۱۹۳۰)، و برادیکر سیتی (۱۹۳۴) همگی بر مبنای یک هسته سازه‌ای مرکزی بوده که صفحات کنسول شده و بیرون زده ی طبقات را نگه داشته بود.

صفحه2 از3